Pingsten hett wat mit Petrus as den Ecksteen to kriegen

 

Plattdüütsche Gottesdeenst mit Pastorin Inke Thomsen-Krüger

Dat is man good, dat de Karkenverwaltung för Eiderstedt so’n Stell för den Karkentourismus inricht hett und düsse halve Stell jüst mit Inke Thomsen-Krüger besett wurrn is. Se is Pastorin un Plattdüütsche. So‘n Fruunsminsch is wiss op Eiderstedt an’e richtige Steed.- Pastor Ralf-Thomas Knippenberg ut Garrn kann dat uk, blots he hett je sin Pfarrstell dor. Pastor Dirk Römmer un Pastorin Gisela Mester-Römmer ut Tönn kön’t dat uk fein. De sünd nu beid in’n Ruhestand. Dat gellt ok vun Pastor i.R. Sönke Hansen, de in Kropp preestert hett un nu in Garrn wahnt. De kannst je ni jümmers wedder ranholn, dat reckt al för ganz besünner Fälle. Sachts is Eiderstedt jümmers noch Plattdüütsch Land un schön is’t, wat hier uk noch Platt miteneen schnackt warrt. So is denn de Plattdüütsche Gottesdeenst in de St. Peter-Kark man an tweeten Fierdag vun Ostern, Pingsten un Wiehnachten uk meisttieds good besöcht.

Dat weer dütmol uk wedder so. Wenn nu denken deist, dor drüppst op luder Plattschnackers, denn büst op’n Holtweg. Dor kaamt extra Lüüd in’e Kark, üm mol en Gottesdeenst op Platt mit to beleven un to fieren. So weer dor uk en Ehepoor ut Freiburg mit ehren Jung vun acht Johren. Se weer allerdings ut’n Norden un wull mol wedder Platt hören. Hett ehr uk gefulln, wat Pastorin Inke Thomsen-Krüger vun de Kanzel vertelln un wo se den Gottesdeenst mit Christoph Jensen an’e Orgel un Küster Hans Peter Boyens un Waltraud Rüß bi de Kollekte dörchföhren dä. Se harr sik för Pingsten de Verse 13 bet 19 vun‘t 16. Kapitel ut dat Matthäus-Evangelium för ehre Predigt vörnahmen. Dat is je in de Kark so regelt, wat man as Pastor ni eenfach predigen kann, wo een de Gusto na is. Dat güng üm de Geschicht vun Jesus as Söhn vun‘n lebennig Gott un den Akt, wodenni Christus to Petrus seggen deit, wat he de Ecksteen is un he de Slötel kreegen schall.To Pingsten is he je denn de, de wat to seggen hett. Manch Lüüd meent dortomalen je, de dor tohopen in al de Spraken schnacken, harrn een to veel drunken. So höört sik dat je an, wenn männig Lüüd in veele Spraken schnackt. Blots so is de christliche Kark dööpt wurrn.

De ganze Geschicht vun Petrus hett se vertellt, un wat vun Verantwortung un Plicht, wat en mit de Gewalt över de Rüüme geven warrt, wenn man de Slötel in de Hand drückt kriggt. Dat kannst nu in den Predigttext lesen.

Hjr, 11. Juni 2019, www.jb-spo.de Düt un dat op Platt

 

 

Predigt im plattdeutschen Gottesdienst am Pfingstmontag

in der St. Peter-Kirche in St. Peter Ording

10.06.2019

Predigttext: Matthäus 16, 13-19

Predigt vun Pastorin Inke Thomsen-Krüger

 

Gnaad wees mit jem un Freeden vun de, de dor is, de dor weer un de dor kummt. Amen.

 

Leve Gemeende!

 

Ik weet noch ganz genau, wodenni sik dat anföhlt hett. Ik weer noch Studentin in Kiel un heff in de Gemeende vun Vicelin ehrenamtli mitarbeit. Ik heff in de Chor sungen un bi de Bläser Posaune speelt, ik heff bi de Kinnergottesdeenst mitmakt un in de Jungschararbeit uthulpen. In een Johr funn man för de Sommerferien keenen, de Tiet harr un vertreten de Küster. Ik bot mien Hülp an. An de erste Dag vun mien Arbeitstiet kreeg ik en Slötelbund in de Hand drückt. Schwor un groot. So as de Verantwortung, de dormit tosamenhung. Dat föhlte sik grootardig an, dat man mi dat anvertruute, avers ik weer uk bang un verleern dütt Slöttelbund.

 

Wer de Slötel hett, de hett Verantwortung, de hett uk Macht, de hett de Slötelgewalt. An em oder ehr kummt keenen vörbi. Wer de Slötel hett, mutt frogt warrn. Wer de Slötel hett, is för Sekerheit verantwortli un dorför, dat nix wegkummt. Deswegen is so en Slötel as en Utteeknung. Man mutt bloots oppassen, dat een de nich verleert, man mutt uk oppassen, dat eens de Macht nich to Kopp stiggt.

 

Wat för en Bedüütung so en Slötel hett, wiest sik oft erst denn, wenn man em afgeven mutt. Man hett op eenmol keen Togang mehr to de Hüüs un Rüüme, wo man dagdägli in un ut gahn is, man verleert uk wat, nämli Bedüüdung. Man is nu nich mehr wichtig, man mutt nich mehr fragt warrn. Erst in disse Moment warrt dat so richtig düütli: Wer de Slötel hett, hett uk de Macht un de Verantwortung. Mennigeen freut sik, wenn he alles wedder los is un frie is. Avers dat gifft wull kuum en, de nich disse lierlüttje Moment beleven deit, nakelt to ween un nix mehr wert to ween. Wer de Slötel hett, hett Macht un Verantwortung. Wer de Slötel hett, de is wat. Un ohne Slötel: nix mehr vun na! Jedenfalls wenn dat um de Slötel vun Hüüs, Karken un Schoolen geiht.

 

Wenn man sik dat so dörch de Kopp gahn deit, denn kann man sik licht vörstellen, wat för en Geföhl dat ween hebben muss, as Jesus to Petrus sä: Ik will di de Slötel för dat Himmelriek geven. Wat för en Ehr, wat för en Opgaav, wat för en Verantwortung un wat för en Macht. Un jüss Petrus, de doch lang nich immer sattelfast weer. Sien Geschichte hört sik an as en Märchen: He weer en Fischer an de See Genezareth un heet eenli Simon. Dagdägli fohrte he mit annern rut un fung mol mehr, mol weniger. To’t Leven langte dat för em un sien Fru. Uk sien Schwiegermudder wurr noch dorvun satt. An en Dag, he weer jüss wedder bi’thuus, wull bloots noch gau wat an de Netten flicken, snackte em en an. En Prediger, so as dat veele to de Tiet geev. Normalerwies geev he ni veel dorop, wat de to vertellen harrn, weer höchstens mol interessant un hören wat ut anner Dörper. So veel keem man je nich rum.

Avers disse Mann weer anners. Dor sprung en Funke över. Simon wuss bloots nich, wohen de Reis gahn schull. Avers he leet sik besnacken un fohrte mit de Mann rut. Wat denn passeerte, verännerte sien Leven: Se fungen Fische – so veel, dat se meist ünnergung dorbi. As se wedder an Land weern, sä disse Mann to em: Kumm mit mi mit, du schallst vun hüüt af an Minschenfischer warrn.

 

Simon verleet Huus, Hoff un Schipp. He föhlte sik ansproken, wohrnahm, he föhlte sik as wat Besonneret. Jesus truute em wat to. Minschenfischer. Wat för en Opgaav. Un Simon geev sik Mööchde. He weer iefri, weer immer an de erste Steed, he wull dat gut maken, better as all de annern. Nich bloots, weil he sik ehrt föhlte. He weer Jesus dankbor, erst recht, as he sien Schwiegermudder gesund makt harr. Avers Simon brook uk in. Wull as Jesus över’t Water gahn un verdrunk binah. So groot weer de Gloven un Toversicht doch nich. Un as Jesus an’t Krüüz slahn wurr, dä he so, as wenn he em nich kennt harr. So groot de Angst. Un Ostern – he seeg dat leere Grab un kunn dat toerst doch nich glooven. Dat Jesus leven dä, so as he dat seggt harr, gung je uk meist över de Verstand.

 

Leeve Gemeende, Simon weer beides: truu, iefrig, immer an erste Steed, wenn dat wat to dohn geef; aver he harr uk sien Twiefel, he weer bang un hung an sien Leven.

Un jüss disse Mann vertruute Jesus de Slötel an. He truute Simon dat to un gahn mit disse Slötel verantwortli um. Villich jüss, weil he nich perfekt weer. Villich jüss, weil he uk Twiefel harr. So en Minsch schull Verständnis hebben för annern, de uk nich immer glieks de richtige Weg för sik finnen. Un he geev Simon en twitte Naam: Petrus, Fels. Op disse Fels will ik mien Gemeende opbuun.

 

To Pingsten in Jerusalem wieste Petrus dat erste Mol, dat he Verantwortung övernehmen kunn un wull. In dat Chaos, wo keenen wuss, wat mit se passeern dä, in disse Begeisterung, de de eenen bang maken un de de annern Spott drieven dä. He nehm dat Lei in de Hand un kreeg Ruh in dat Dörchenanner. He kunn de Lüüd so övertüügen, dat se sik dööpen leeten. Dat weer de Anfang vun de Kark un Petrus weer de, de de erste Slötel in de Hand harr un sotoseggen de Döör opmakt hett. He hett Rüüme opmakt, wo Minschen sik bargen kunn, wo se hören kunn, wo se gesund makt wurrn an Lief un Seel. He hett Rüüme opmakt, wo Glooven wassen kunn, wo Gott wirken kunn. So hett he dat Himmelriek op de Eerd holt. Dat weer sien Opgaav un he is verantwortli dormit umgahn.

 

Leve Gemeende, disse Opgaav, Döörn optosluuten un Rüüme optomaken, is immer noch de wichtigste in de Kark. De Slötel för disse Rüüme hebbt nich bloots Huusmeister, Küster, Pastoren un Karkenräte in de Hand. Disse Slötel hett jedereen in de Hand, de sik to de Glooven an Gott Vader, Söhn un Hillige Geist bekennen deit. Talente un Gaaven, de Rüüme to gestalten un de Minschen, de kaamt, to hölpen, de sind ünnerscheedli. De een hett dat Talent un hören to, de anner dat Talent un bringen wat op de Disch, de dritte dat Talent un organiseern Hülp. De Talente un Gaaven sind ünnerscheedli, de Slötel is aver een un desülvige. Un de hett jeder in de Hand. Jeder vun uns hett de Macht un de Verantwortung un sluten Döörn op – dormit Gemeenschaft entstahn kann, dormit de Leevde, de Christus in de Welt drogen hett, en Platz hett. In Karken, in Gemeendehüüs, in diakonische Inrichtungen – överall dor, wo wi uns bi dat, wat wi seggen un wat wi dot, op Christus beropen, överall dor sind wi mitverantwortli, dat Döörn apen sind. Dat Pingsten passeern kann, immer wedder. Nämli dor, wo Minschen sik verstaht, wo se Gemeenschaft spören, wo se begeistert warrn, wo Hoffnung is. Överall dor sind de Döörn apen. Un nich weil en de Slötel in de Hand hett, nä, weil wi al de Slötel kreegen hebbt. Dörch de Dööp. Wi hören to Gott as sien Kinner un wi hörn to de grote Gemeenschaft, de sik Kark nöömt. Wi hörn dorto un dreegen vör disse Gemeenschaft, för dat Mitenanner, avers uk för de enkelte Minsch Verantwortung.

 

Jüss so as Petrus sind wi nich perfekt. Villich is dat sogar dat wichtigste, dat wi dat nich sind. Denn bloots de, de nich perfekt is un de dat weet un markt, bloots de weet uk, wo wichtig apen Döörn sind. Wo wichtig dat is, dat man sik bargen kann, dat man wedderkamen dörf, dat man nich utsloten warrt. Petrus durf immer wedder torüchkamen, de Döör weer immer apen för em. Disse Erfohrung schull he wiedergeven, deswegen hett he de Slötel kreegen. Jüss so is dat mit uns. Wer apen Döörn kennenlernt hett, de geiht mit en Slötel uk verantwortli um, nämli so, dat Minschen dat Geföhl hebbt, hier dörft se kamen. To jede Tiet. Dat weer schön, wenn wi unse Kark so wiesen kunn – as en Kark, de jedeen willkamen heeten deit. Amen.

 

Pingsten 2019, St. Peter-Kark

„Dat Leven is en Sommerdroom“ – Marianne Ehlers les un vertell

 

„Literatur un Musik ünner Reet“ is so’n Reeg in’t Museum Landschop Eiderstedt, ünner de Geschichten ut Leven un Literatur to Wöör kummt. Mit Marianne Ehlers ut Welt weer dütmol en Weltbörgerin to Gast. So is se nöömt wurrn, as se in’t Fröhjohr wedder na Welt op Eiderstedt in ehr Öllernhus trüchtrocken is. In Hamborg, Kellinghusen un Bordesholm hett se levt un arbeid. Nu is se Pensionärin un hett mehr Tiet för sik sülvst. Liekers blifft se för Plattdüütsch ünnerwegens, wat se al veele Johrn geern makt hett, un uk hüüt noch is se mit Hart dorbi. Woans en Minsch as se avers mit Bökers to doon hatt hett, de kann dat nich laten. Nu is se mit plattdüütsche Geschichten un Gedichten ünnerwegens un sorgt för Ünnerholen mit Platt. Dat kann se as man een.

Dat hebbt de Lüüd in de Loo vun’t Museum in St. Peter-Ording glieks markt. Eegentli wussen de meisten dat. Se les je ni blots vöör, se vertell un vebinn de ganze Leserie mit lüttje Wöör, kommentier hier un dor un frei sik mit de Lüüd, de ehr toluustern dään. Af un an keem to’n Grientjer ok Lachen, un denn „is dat Leven as en Sommerdroom“. Gau güng dat, dor weer de Tiet vun eenuneenhalf Stünnen rüm.

 

Anfungen hett se mit „Moin“ un ophöört mit „Tschüss“ un verkloort, wat dat dormit op sik hett. Se meen, wo se denn nu in‘t Museum weer, müss se ok wat vun Hein Hoop vördregen un dä dat. Düsse Künstler un Schrieversmann is je op Eiderstedt to Hus west, un letzt Johr hett dat Museum em mit en Utstellung ehrt. Sin Gedicht „Nu snack mol wedder Platt“ keem to Gehör un se mok mit em en Reis dör de Literatur. Klaus Groth – he harr in April sin 200. Geburtsdag – fehl ok ni. „Min Jehann“, „Min Anna is en Ros so rot“, „Lütt Matten de Has“ un „Min Modersprak“ dreeg se vöör, ni en na dat annere , nee, so mol twüschen Geschichten vun Rudolf Kinau, Reimer Bull un annere. Se verkloor, wat so op Platt seggt warrt, sachts as „Doon is’n Ding, Snacken köönt wi al.“ Natürli hett „Et gah uns god op unse olen Dag“ ni fehlt.- Un düssen Snack müss se ni verkloorn: „Dat Fruunsminsch wurr ik ni mit de Tang anfaten“. Dor hebbt al düchti lacht. – Verkloorn dä se, wat dat mit Plattdüütsch un Ingelsch so op sik hett, un lann denn bi de Angeln un Sassen to de Tiet vun de Völkerwanderung. Geev noch mehr to höörn. Dat is denn so’n lüttje Weltreis dör ehr Bökerschapp wurrn.

De rund veerdi Gäst weern heel tofreden. Se harrn sik al freut op düsse Veranstalten an‘n laten Nameddag Klock fiev. Mancheen is blots vunwegen Marianne Ehlers kamen, annere ut Interesse för de plattdüütsch Sprak, so as een Poor vun Bielefeld. Se wulln dat eenfach mal richti höörn un sehn, wat se dat nu uk verstaht. „So söbenti Percent“ harrn se mitkreegen, meenen se. Meist sünd öllere Lüüd dor ween. Vun Kathrinenheerd, Tönn  un annerwo op Eiderstedt hebbt se sik op’e Weg makt. Walter Petersen för den Vereen KulturTreff un Sabine Grätke för‘t Museum hebbt sik freut, wat dat so good ankamen is. Se harrn meist Bang hatt, wat dor to wenig Lüdd kamt.-

Man to un wedder mol wat op Platt, geern ok mit Marianne Ehlers! Dat weer noch lang ni al ut ehr Bökerschapp un passt bestens to Eiderstedt.

Hans Jörg Rickert, 6. Juni 2019, HN un www.jb-spo.de

Kulturhimmel mit „Rund üm Schaap“

 

Dat geev an Himmelfohrt den 13. Kulturhimmel in St. Peter-Ording. De TZ harr dat mit Hauke Reimers ut Tat’n afschnackt, wat he ni mitmooken un wat över Schaap vertelln kunn. He is so een, de dat kann un de wat vun Tieren weet, ni blots vun Schaap. He is op’n Buernhoff in Tholendörp groot wurrn, hett Timmermann lehrt, doch ahn Tieren geiht dat bi em nich. Kunnst meist seggen: He is vernarrt in se.

Nu weer he den je dor. En Barg Lüüd weern ok kamen. Em to Siet stünnen Kirsten Hansen-Rathmann ut Poppenbüll un Veehdokter Johanna Bergest ut Garr’n. De köönt ok mit Schaap üm. Se weet, wo man de anpacken mutt, wenn se scheert warrn schüllt. Dat Schaap mutt denn je op so’n Oort Schemel so hinsett warrn, wat de Schäper dat schöön fastholn kann. Meist sünd de Schaap denn ok ganz ruhig.

Hauke weet denn je ok Bescheed. An’n Hals geiht dat los un Reeg för Reeg rünner. Dorbi vertellt he denn. De Wull is je ni egal wussen. Dat kannst sehn, un he wiest de Lüüd dat, de dor rundüm butenvöör staht un luustert, wat he to vertelln weet. „Hier kann man dat schöön sehn, dor hebbt se feinet Gras hatt. De Wull is ganz schier.“ Wohrhafti, he flunkert ni. Dat is echt so. Wat för’n schööne Wull!

He harr dütmol Eiderstedter Diekschaap – so’n Schäperkrüüzung ut Texel, Suffolk un annere – mitbröcht. De bringt utwussen so bet 90 Kilo op‘e Waag. De Pries för de Wull is man mau. De Scheerlohn warrt ni deckt. Blots de Schaap mööt je ut de Wull rut.- So acht bet twölf Johr köönt de Schaap warrn. Meist gaht se mit veer oder fiev Johren weg. Wenn se ni gesund noog sünd, wat an de Fööt hebbt oder sünst Komplikationen bi dat Lammen geven hett, denn gaht se fröher to’n Slachter.

Kunnst di wunnern, wat de Lüüd all fragen dään. Mancheen weer ganz verbaast, wat man so’n Schaapfell ni ut Wull maken dä. Dat Schaap mutt dorto nämli slacht warrn. Mit dat Fell mutt dat denn ok al richti in Ordnung ween. Is doch man god, wenn een dat mol so seggt warrt.

Hans Jörg Rickert, 2. Juni 2019, www.jb-spo.de

Druckversion Druckversion | Sitemap
© Georg Panskus